افتخار کشور عزیر ایران از گذشته تا به امروز این است که تا به امروز شاعران، حماسه آفرینان و دانشمندان بسیاری را در خاک خود پرورش داد. بزرگانی که هریک جداگانه حماسه ای افتخار آفرین از خود برجای گذاشته اند. یکی از همین حماسه آفرینان بزرگ و پر افتخار نام مقدسی هست که گاه به گاهی برای آرامش خویشتن دیوانش را گشوده و فالی به درگاهش می زنیم.

خواجه شمس الدین محمد شیرازی شاعر و حافظ قرآن که متخلص به حافظ و معروف به لسان الغیب از نمونه بزرگترین و پر افتخار ترین شاعران غزل سرای ایران زمین است که نام و آوازه او در جهانیان بر همگان آشناست. ایشان در سال 727 هجری قمری چشم به جهان گشود و در طول عمر گرانبهایش تبدیل به شاعر بزرگ سده هشتم شده و القاب چون لسان الغیب، ترجمان الاسرار و لسان العرفا به خود اختصاص داد. لسان الغیب در خانواده ای که در سطح اقتصادی متوسطی بودند زندگی کرده و در سنین نوجوانی شروع به حفظ قرآن نموده که به همین جهت به نام حافظ شهرت پیدا کرده اند. حافظ در سرودن اشعار خود از خواجوی کرمانی الهام گرفته اما بعد از سرودن اشعار خویش به الگویی برجسته برای شاعران بعدی خود شد.جالب است بدانید که اشعار او در قرن های 18 و 19 میلادی به زبان های خارجی و اروپایی ترجمه شده.این نکته را هم بدانید که امروزه در برخی از آموزش های ادیان مختلف هم از اشعار و سخنان گرانبهای ایشان استفاده شده و همگان در سر تا سر دنیا حافظ را به خوبی می شناسند.